Najbardziej popularny ze wszystkich kotów rasowych. Spokojny, o długim jedwabistym włosie. Występuje w bardzo wielu odmianach kolorystycznych. Pochodzenie dyskusyjne. Większość twierdzi, że ojczyzną nie jest Persja ,lecz Turcja. Bywalec wystaw, których jest ozdobą.

 

Pochodzenie kota zwanego potocznie perskim lub skrótowo „Persem” jest owiane tajemnicą. Niektórzy historycy umieszczają początki rasy w epoce Wypraw Krzyżowych a czasem w XVI wieku. Nikt nie wie, jaka jest prawda, jednak większość badaczy jest zgodna, że to jedna z najstarszych kocich ras. Prawdopodobna wersja głosi, że koty te zostały pierwotnie przywiezione do Europy (najprawdopodobniej do Francji) przez uczestników Wypraw Krzyżowych. Zauważyli oni długowłose koty, które zachwyciły ich do tego stopnia, że zdecydowali się na zabranie zwierzaków ze sobą. Tereny, na których żyła rasa, to rejony Turcji oraz Persji – jednak istnieje jeszcze jedna hipoteza, głosząca, że kot ten jest długowłosą mutacją kotów rasy Egipski Mau, a chłodny klimat górzystej Turcji i Persji – faworyzujący długowłose osobniki, utrwalił tę cechę ich futra. Koty te zaczęły szerzej pojawiać się na dworach królewskich i książęcych już od XVI w., stając się symbolem prestiżu i elegancji. Wówczas jednak nie przypominały w dużym stopniu współczesnego wzorca rasy.Ich owłosienie porównać można było raczej do futra kotów norweskich. Miały zaznaczoną kryzę, dłuższe włosy na brzuchu, „portki” i puszysty ogon. Potrafiły same pielęgnować swoją sierść zachowując tym samym cechy rasy w pełni naturalnej.Już wtedy jednak wyróżniały się od swoich „angorskich” (również długowłosych) kuzynów z Turcji – miały mniejszy nos i okrąglejszą czaszkę (która z latami stawała się coraz bardziej okrągła i pokaźna, zawdzięczając być może swój kształt domieszce krwi lokalnych kotów angielskich, z których wiele odznacza się tak zwanym 'uśmiechniętym' obliczem i dużymi policzkami). Przede wszystkim jednak już wtedy uwagę zwracały ich duże, okrągłe oczy, które dziś są jedną z godnych uwagi perskich cech. W XIX wieku rasa kotów perskich zatriumfowała na angielskich wystawach. Błyskawicznie powstały organizacje zrzeszające miłośników i hodowców tych kotów (np. powstałe w 1901 Blue Persian Cat Society), którzy jako pierwsi poprzez odpowiedni dobór osobników, przyczynili się do powstania współczesnego wzorca rasy. Obecnie hodowle nastawione są na hodowanie kota o krótkim, małym nosku. Moda ta ma swoje źródło w Ameryce, gdzie takie koty pojawiły się po raz pierwszy ponad 30 lat temu. Hodowcy starają się pogłębiać te cechy wyglądu Persa, które upodobniają go do ludzkiego niemowlaka, a więc: okrągła buzia, duże, słodkie oczy, mały nosek i okrągłe, miękkie ciało. Nie wszyscy przekonani są, co do słuszności takiego trendu, ponieważ wiąże się on z problemami zdrowotnymi zwierzęcia. Mały nos utrudnia oddychanie, a krótkie kanaliki łzowe wywołują problemy z oczami. To wszystko nie zmienia jednak faktu, że na wystawie faworyzuje się osobniki o skróconym pyszczku, a długonose określa się mianem Persów starego typu i wiele hodowli zaprzestaje już całkowicie rozmnażania takich kotów.

 

Współcześnie istnieje ponad 100 odmian barwnych Persów, niektóre są nawet traktowane jak oddzielne rasy. Jednak standard przewiduje dla nich taka samą budowę, różnią się jedynie długością lub typem umaszczenia.

 

Egzotyki - powstały jako krótkowłosa krzyżówka Persów i American Shorthair, upowszechniły się najpierw w Stanach Zjednoczonych potem w Europie. Nie należy jednak sądzić że "krótkowłosy" oznacza standardową krótką, kocią sierść. Futro egzotyka musi być puszyste, bardzo gęste, pluszowe - podobne do włosów British Shorthair, lecz nieco dłuższe. Standardowy egzotyk powinien przypominać w dotyku "misia" - jest świetnym rozwiązaniem dla osób które marzą by posiadać Persa, ale nie mają siły na pielęgnację futra. Inną "gałęzią" Persów są Himalajczyki, znane jako colorpointy, czyli koty z kolorystycznymi oznaczeniami na futrze. Powstały ze skrzyżowania Syjamów z Persami, przypominają jednak tych pierwszych tylko ze sposobu umaszczenia i koloru oczu. Pod każdym innym względem są to typowe Persy.

 

To klasyczne kanapowce- spokojne, wrażliwe i flegmatyczne, obcy jest im upór i agresja. Uwielbiają być w centrum uwagi. Kot ten generalnie jest przyjazny dla dzieci, które uwielbiają go głaskać, ze względu na delikatne, mięciutkie futerko. Wszystkie koty perskie słyną z umiejętności nawiązywania 'przeciągłego' kontaktu wzrokowego z człowiekiem/oko w oko/, co różni ich od wielu innych ras.

Informacje oparte na fachowej literaturze. Opracowała mgr inż. Izabela Cierzniewska.