Koty mogą w bardzo różny sposób przejawiać swe uczucia oraz porozumiewać się ze sobą. Mogą one wydawać różnorodne, odpowiednio modulowane dźwięki, zmieniać mimikę oraz pozycje ciała. Również ruchy łaszących się kotów sygnalizują nastroje, oznajmiają ich reakcje na bodźce zewnętrzne i gotowość do określonych zachowań oraz zapach- znaczenie terytorium czy identyfikowanie poszczególnych osobników.

 

Przestraszony kot usiłuje najczęściej stać się niewidocznym. Kładzie się wtedy możliwie płasko na ziemi albo podłodze, wyciąga na przód głowę, opuszcza uszy i przyciska je do głowy. Taki kot, wyglądający jak „kłębek nerwów", stara się jak najprędzej znaleźć dobrą kryjówkę. Jeśli kot znajdzie się naprzeciwko istoty, którą uważa za niebezpieczną, np. innego kota lub psa, uczucie strachu stopniowo nasila się. Wówczas jeżą mu się włosy, a źrenice silnie rozszerzają. Zachowanie czysto obronne mogą przejść w chęć odparcia ataku, gdy kot poczuje się silnie zagrożony. Środki obrony używane przeciw prawdziwemu lub tylko domniemanemu wrogowi to podniesione grożąco łapy, parskanie, prychanie i wreszcie użycie pazurów. Kotki atakują błyskawicznie w obronie gniazda, kiedy lękają się, że ich młodym grozi niebezpieczeństwo.

Również walki o rewir są przejawem zachowania obronnego, obrony własnego lub zdobywanego terytorium.

 

Niekiedy trudno zrozumieć przyczynę bardzo agresywnego zachowania niektórych kotów. Chęć ataku może być przy tym skierowana przeciwko zaprzyjaźnionym ludziom. Zwiększona agresywność może być wrodzona lub nabyta, np. u kotów z silnie wykształconym instynktem łowieckim. Ponieważ nie mogą one wyładować tego popędu polując, obskakują, a nawet dość silnie gryzą, poruszające się części ciała domowników, szczególnie ich nogi.

 

Należy wreszcie pamiętać, że agresywne zachowanie kotów może być związane z jego chorobą. Podczas zabaw i pozornych walk młodych kotów wykształca się sposób zachowania osobników dorosłych. Już wtedy można zauważyć, że elementy zachowania obronnego

i zaczepnego przeplatają się w tych zabawach, a gotowość do obrony albo ucieczki u kociąt może w równej mierze kształtować ich zachowanie.

 

Z samych tylko poruszeń uszu kotów można się zorientować co do zmian nastroju, zmienności i intensywności jego odczuć.

Najbardziej znamiennym przejawem wyrażania sprzecznych uczuć kota tj. jednocześnie grożenia i strachu jest zginanie grzbietu w kabłąk. Kot staje się wtedy gotów do ataku nogi ma wyprostowane, grzbiet łukowato zgięty ogon zaś skierowany do góry ze sztywno wzniesionym końcem. Nastrojowi gotowości do walki towarzyszą oznaki gotowości do obrony i do ucieczki.

 

Małżowiny uszne kota przylegają ściśle do głowy. Rozszerzone źrenice i prychanie sygnalizują nastrój typowy dla spotkania z groźnym przeciwnikiem. Nastroszone włosy powodują, że zwierzę wydaje się większe i groźniejsze. Jeśli sytuacja zaostrza się coraz bardziej widoczna w ruchach staje się sprzeczność odczuć i reakcji kota.

 

Wygięty w kabłąk kot posuwa się naprzód, a jednocześnie stara się cofnąć. Przednia część jego ciała posuwa się do tyłu szybciej aniżeli tylna, ostatecznie całe ciało jak gdyby skraca się przy czym zwierzę zwraca się bokiem w stronę przeciwnika.

 

Rozstrzygnięcie - atak jako sposób obrony albo ucieczka - zależą od okoliczności. Zwierzęta niedoświadczone prawie zawsze próbują ratować się ucieczką, jeśli jest to możliwe. Inne koty które potrafią lepiej ocenić przeciwnika i własną szansę, próbują niekiedy zastraszyć nieprzyjaciela swym napastliwym zachowaniem. Starają się zaskoczyć je, groźnie pomrukując, błyskawicznie zbliżając się, prychając albo uderzając łapami.

Również koty zapędzone w "ślepy zaułek" przechodzą do ataku w sytuacji bez wyjścia pod wpływem ogarniającego je strachu.